Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι με ρωτάνε τελευταία τι θα γράψω. Σκέφτομαι μερικά δευτερόλεπτα και παγώνω γιατί εκτός από το ότι δεν γράφω γιατί τρέχω -μεταφορικά και κυριολεκτικά αυτό-, όταν βρεθώ μπροστά στον υπολογιστή -και θέλω να γράψω- τα δάχτυλά μου δε σέρνονται στα πλήκτρα, κουμπιά ή ότι άλλο θες πες το. Νιώθω παράλυτη, έχω βαρεθεί τις αναπαραγωγές περιεχομένου και το πιο βασικό είναι πως μου λείπουν οι ιστορίες. Ιστορίες σαν αυτές των παραμυθιών που όλοι μεγαλώσαμε, αυτές που πια έχουν μεταμορφωθεί σε animations.